Alec Eiffel schrijft ... n.a.v. mijn kunstwerk :

Waarachtig is de waanzin ....

Wel degelijk verwachtend. Kalendrisch verschijnsel op streven naar dood. Langs vervlammende wegen kom je het steeds weer tegen. sprekend oorzakelijk verband. Verbrand door het lamlendig levend lofgezang. Losgeslagen overspoelend in jouw overdrachtelijke verwarring. Achtergelaten en talend naar bloed. gebruikt en verslonden en wuivend wortelend in grote nood. Woensdag was het er weer.
Dat verdwenen gevoel van bescherving en onbeschaafd gedoezel in de verre horizonten van jouw gedoofd schijnbestaan.op de vlucht voor het verloop van de tijd en de gevolgen ervan.
Gevolgtrekken is niet jou sterkste kant, vermoeid malend in grauw gepekeld pantservlees. niet in staat de stuurgerechtigde onderstroom in te plannen in het wit van je blauwdoorlopen oogschade. plant het in je hart en smartelijk verloren nutsbestaan. Ontgroeid en onbegrepen, wetten wij de ruggemessen wederom.

The beginning of the end ....

Verblind door de gevolgen, bleef je tegen muren lopen. Op je knieën achtergelaten. De hand boven je hoofd die je eens beet, slaat. Luister... het is hier. De zachte stem omklemt je druipende geest. Het donkerste uur op je ribbenkast. Tree voor tree, en dan naar benee. Grijnslach. De hernieuwde angst ontkoppelt het aangezicht van je rede en ik bekijk de wassende storm. Is het helder waar je bent? want dit is enkel het begin.
Het begin van het einde.
De brug lonkt.

In your head, or something ….

Wanstaltig streven wij allen naar het wezenloze waarachtige geluk. Verborgen onder maskers van een bij elkaar geraapt bestaan, verdolen we steeds noodlottiger doorheen de dagelijkse dodentocht naar de opgelegde satisfaction .
Bizar en breekbaar waren we allen rond in een niemandsland van stil verdriet, dat verborgen raast onder de onverstoorbaarheid van het opgelegde doorzettingsvermogen. Want het leven draait door, en jij mag die razende trein niet missen. Jij mag enkel knikken, incasseren en vooral blijven glimlachen.
Je dode ogen druppelen venijn, bron van stil verdriet

predators are people too ...

Scherpslijpende ogen focussen. Rood-getand is de haat die doodt. Loerende lijkenpikkers laveren om je heen. Wachtend op een zwakke plek, een klein moment van onoplettendheid, een barst in je stug, vlot-lenige pantser.
De dorst naar bloed wordt gevoed. Hij drinkt het gulzig met zijn ogen. Het spat alle kanten uit. En in de verte gloort de laatste ochtend. Het is koud maar de warmte tussen zijn vingers is weldadig. Guur gruizend geluk.
Het beeldscherm is een plaatsvervangende power-tube. Elke mogelijke uitkomst op aanvraag beschikbaar. Torture porn, halfopgevreten ledematen, rood-oogige zombies op speed. Hostel, 28 weeks, happy slapping. We like to watch
Voyeurs van de koude grond, terend op bloedlust. Moorden met de ogen. Subtiel de anderen de vernietiging injagen. Breedglimlachende wurgcontracten . Machtsgeile ontsporing. Het zit in iedereen. Iedereen is schuldig.
Schuldig en onschuldig. Het zit in ons. Wij, ontspoorde roofdieren met nét iets te veel hersenen. Tweebenig, altijd verhit en talend naar bloed.
Het krijsende beeld toont de snedes. Een vrouwenbeen kiert langzaam open. Een rozig druppelgordijn vult het scherm. ....Ik val om.

grow if you want to .....

De doldrieste draaideur van mijn geluk staat eens te meer op een kier. De hete lucht zit me tot hier. De ingebakken onrust spreidt haar verstikkende mantel. Op zoek naar evenwicht.
Geen evenwicht van het compromis, vooral niet dat. Wel: het dynamische evenwicht van weten wat je doet en van daaruit verder. Niet de stilstand van de algemeen aanvaarde veilige status quo.
Groeien betekent assimileren, houden wat goed is maar dat ook durven aanpassen aan veranderende inzichten, ontwikkelingen en kansen. Op een vanzelfsprekende manier met net dat ietsje meer. De flow van de geniale jazzmuzikant, de vervoering van de scheppende mens.
De kortste weg naar het geluk.

Always the circles ....

Het purperrode draadmodel van zijn leven staat nog steeds trots overeind. flitsend en flemend gaat het aan een razende rotvaart richting gedroomde toekomst. Is het verleden niet de toekomst als alles herbegint?
Nog steeds staat het er. Maar het is uitgehold, afgebeten, leeg. Een draad-model. Steeds meer met de hoop op oneindig en de blik op nul. Zijn eens zo onschuldig begonnen utopie verschaalde in de tijd. Egocentrisch gebazel verdoezelde steeds meer de o zo zuivere uitgangspunten.
Of was het er al van bij het begin? Met voorbedachte rade. Het opzetten van de one-man-show ter eigen eer en glorie. Het stralende middelpunt zijn, door iedereen erkend en herkend. Triomferende pay-back op een onverwerkt verleden.
De hoogmoed kwam donderend ten val toen de laatste échten razend vertrokken. Bewust van het duister. De mood-swings. De sluimerende gekte en het onvermogen tot échte resultaten. Van het kastje naar de muur. Schermend met schitterende toekomstbeelden. Het voorspiegelen van steeds grotere verhalen. Steeds grotere onzin.
Het nieuwe verhaal klonk even welluidig als altijd: Terug bij het begin, de schone lei. Een nieuwe start. De bevrijding van de overbodige balast. Gezuiverd van hen die in de weg stonden. Van hen die dwarsboomden. Hem. De grote geest, de inspirator, de creator.
Het echte nieuwe verhaal klinkt wrang. Natrappend, backstabbend. Verlaten. Noodgedwongen op zoek naar houvast. Alles valt uit elkaar.
De val is niet te stoppen
De val klapt dicht
Het niets lonkt.

Blow out

Het antwoord hoor je in de wind. In het waaiende allesbehalve stille verdriet, wervelend doorheen de aardse momenten van menig mondeloos bestaan.
De barstende zon zal zuchten. Licht en lucht verenigen zich in een schijnbaar schaamteloze verstrengeling. Laat maar waaien.
Onvermijdelijk zal de hemel kleuren. Zwart en groen in een woest wisselend fataal doodspalet. Een infernaal spektakel, onzichtbaar voor angstige ogen.
Als de dodende draaiers het oppervlak komen teisteren, berg je dan maar.
De superstorm komt, misschien.

Over there, luck is still usual

Daar is geluk nog heel gewoon. Ongewoon denkpatroon, Pijnlijk peilloos. Koortsdronken ogendauw verdonkerde het eindeloze verwijlen in de schuimige zeëen van overspelige blauwende razernij. Vandaag is blij.
Je probeerde het gewoon, radeloos verslingerd aan het zoutige gewoel. Het gevoel van niet alleen. Ploeterend maar uiteindelijk schielijk spoorloos verdampt, troostend verwijlend in het vroege verscheiden van het vliedende moment.
Zo zal het dovende vuur in zijn mompelende zelfbeeld eens ontvlammen in de woeste gridloze vlakten van de niet aflatende vervreemding. Fluisterend roepen in de woestijn. Wijsheid zei geprezen, waarlijk soldatesk, evenwel hulpeloos figurerend doorheen de trillende verzoening met het versluierde zelfbewustzijn.
Parelend verhangen. Grotendeels lovend. Gelukzalig blozend.

Dear Demise,

Al onze medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo snel mogelijk geholpen. Onbaatzuchtig geneuzel via aftands toestel. Ongebogen bloedeloos vermaak voor afzonderlijke gestelde lichamen.
Wanneer dooft de schaamte? Wanneer brandt de hemel? Wonderlijk wezenloos verweven in een eenzaam gedruis. Vanzelfsprekend wachtend op het onbereikbare. Geschoond van alle afgunst. Polyclean.
Papieren verlangens versluieren het harteloze hijgen. Gehavende kopzorgen walsen onbaatzuchtig in een vreemde cadans, dwars over ons heen en hetgeen hij eens zo blij zei, is eens te meer niet van waarde gebleken.
Bleekblauwe arenden in het zilte zwerk, scherpsluipende almacht. Groezende gravers in het dovende licht, schaduwspelend achter hoek en kant. Afgerond zonder meer. Minder van ginder.
Meer van hier.

5 maart 2008

Twee in één.

Vroege zonnestralen mitrailleren de schralende bomen. Flikkerende oranje-schemer en hersensynapsen per strekkende millimeter. Zichtbaar geestesoog.
Een witte kamer zonder ramen of deuren. Dof smakende verwondering in veelvoud. Een zwevende nacht van liefde. In het licht van het duister waart de wederkomst. Blind vertrouwend.
De snelweg is een laaiende hel. Zonnevlekken dansen staccato doorheen de razende kooien. Veelvlakkige stromen vloeiend goud. Blikkerende versnelling.
Jij bent alles wat je doet. Meermaals en eensluitend. Machteloze meester van het breekbare fluisterend oor. Alles wat je zegt ben je zelf. Fier filigraan lawaai. U hoort nog van ons.
Maar wanneer?

blue flowers would be nice

langwerpige spiegelbeelden piepen omslachtig vanachter hun veilige dode hoek. Waarschijnlijk niet één werd, ondank is 's werelds loon, uitverkoren om het onzegbare ook daadwerkelijk uit te spreken. Worstelen met woorden. Ik zei het al: niet meer menselijk, maar wel woelend in de onderlagen van een twijfelachtige beschaving.
Gelukkig staat daar ook heel wat moois tegenover, zo knikt zijn grijze hoofd, weifelend rollend over een natbekasseide straatweg. Een blauwe kerstboom groenlacht verontschuldigend onder een hardhouten maan. Dat ontbrak er nog maar aan. Associatief denkend niet van eergisteren, zo is zeker.
Alle gekheid vervliegt in het zicht van de opengesperde ramen, maar blijft nog lang hoorbaar vanachter de dichtgeklemde deuren en de daarweerachergesitueerde platgetreden paden van ons aller gedachtengang. Hoor, hoor. Daar is het weëe koor. Verre pianoklanken. Echoën in een langvergeten achterkamer van een ondergestopt bewustzijn. Barsten in een opgeschoonde slaap.

Deze samenwerking - een Cross-Mundiaal Kunstwerk .